Paris'teki bir bulvardan alınıp yerel bir mağazanın vitrinine fırlatılan bir parke taşı artık bir manifesto değil; bu, politik afazinin bir belirtisidir. Avrupa'nın sokaklarına yayılan çağdaş kaosu gözlemlediğimizde, büyük bir tarihsel senaryonun devamı olarak parçalanmış camları ve yanan arabaları romantikleştirmek cazip geliyor. Ancak katı bir sosyolojik mercek, tamamen farklı bir gerçekliği ortaya çıkarıyor. Bir zamanlar ideolojik mücadelenin tiyatrosu olan Avrupa caddesi. hesaplandığında, giderek artan bir şekilde, yıkımın içten gelen heyecanının zorlu demokratik yenilenme görevini gölgede bıraktığı, edimsel nihilizmin bir sahnesi haline geldi.

Vandalizme doğru gidişi anlamak için, bugünü geçmişteki devrimlerin hayaletlerinden ayırmak gerekir. 1789 ve 1968'in gölgeleri genellikle modern isyancılar için uygun, asil bir pelerin görevi görür. Bununla birlikte, tarihsel ayaklanmalar, doğasında var olan şiddete rağmen, derin felsefi mimarilere (yeni cumhuriyet vizyonları veya ütopik toplumsal sözleşmeler) dayanıyordu. Günümüzün vandalizmi sıklıkla böyle bir entelektüel ruhtan yoksundur. Bu, yarın için bir plan olmaktan ziyade bir tükenme refleksidir. Modern vandal, kör öfkeyi tarihsel isyan kisvesine büründürerek, özünde politik hayal gücünün trajik başarısızlığını entelektüelleştirmeye çalışıyor.

Bir isyanın anatomisine yakından bakın: Mikro düzeydeki gerçeklik çoğu zaman sistemik kesintilerden yoksundur. Mahalledeki bir fırının camlarını kıran veya bir banliyö aracını ateşe veren genç bir gösterici, küresel kapitalizmin kalbine darbe indirmiyor; kendi yakın ekosistemlerini yamyamlaştırıyorlar. Bu yakın çekim, rahatsız edici bir paradoksu ortaya çıkarıyor. Şiddet, sosyal medya algoritmaları için optimize edilmiş dijital bir gösteri olarak hızla tüketilirken, somut maliyetler, bu hareketlerin görünüşte temsil ettiğini iddia ettiği işçi sınıfı ve marjinalleştirilmiş topluluklar tarafından karşılanıyor. Bu bağlamda vandalizm özgürleşme değildir; bu, kamusal acının kibirli bir şekilde özelleştirilmesidir.

Makro yapıları görüntülemek için kamerayı geri çektiğimizde, bu kaosu tetikleyen sistemik arızalar inkar edilemeyecek kadar açık hale geliyor. Çağdaş Avrupa devleti soğumuş, teknokratik ve aşırı bürokratik hale gelmiş, vatandaşlarına çoğu zaman ekonomik tablodaki değişkenler olarak muamele etmektedir. Yaşam pahalılığı ve refah devletinin aşınmasıyla ilgili meşru şikâyetler derindir. Ancak bürokratik bir yapıya ayrım gözetmeyen vandalizmle karşılık vermek derin bir stratejik hatadır. Kamu altyapısının yok edilmesi teknokratik devleti parçalamaz; daha doğrusu onu besler. Vandalizm, gözetimin genişletilmesi, polisin askerileştirilmesi ve otoriter kontrolün sıkılaştırılması için mükemmel bir gerekçe sağlıyor. İsyancı, farkında olmadan eyaletin en yararlı mazereti haline gelir.

Sonuçta, Avrupa'daki huzursuzluğun olgun bir sosyolojik okuması, yanan barikatın romantikleştirilmesini şiddetle reddetmelidir. Vandalizmi yüceltmek, toplumsal doku üzerindeki yıkıcı etkileri göz ardı eden entelektüel bir kaçıştır. Eğer kıta, yönetilenler ile yönetilenler arasındaki tehlikeli uçuruma köprü kuracaksa, kaosun fetişleştirilmesinin ötesine geçmelidir. Avrupa'nın çevresi için asıl zorluk, sokağı yakmak değil; sürdürülebilir siyasi alternatifler inşa etmeye yönelik zorlu, daha az sinematik ve çok daha radikal çalışmayı geri almaktır. Arnavut kaldırımı camı kırmamalı, yolu kaplamalıdır.